«عبید شاکی» برای شفاف‌تر شدن حد و مرز بی‌انتهای بحث، بخش‌های مهمی از گفت‌وگوی استاد لطفی با «آسمان» را منتشر می‌کند تا دیگران که به مجله دست‌رسی پیدا نکرده‌ و نمی‌کنند بتوانند این سخنان جنجالی و مهم را بخوانند و در جریان گله‌های آقای لطفی قرار بگیرند:

«محمدرضا لطفی» در گفت‌وگویش با نشریه‌ی «آسمان» در قسمتی درباره‌ی تاریخچه‌ی شکل‌گیری «چاووش» می‌گوید:

اگر اسم من را با آقای «علیزاده» و «مشکاتیان» در رابطه با چاووش بیاورند مشکلی نیست چرا که به هر حال ما سکاندار چاووش بوده‌ایم اما مرسوم شده هر وقت اسم چاووش را می‌آورند همراه با آن اسم آقای «شجریان» و «ناظری» را هم می‌آورند. هنوز سال ۵۹ نشده بود که آقای شجریان و ناظری از چاووش رفتند چاووش سالیان بعد بسیاری کارها انجام داده که این افراد در آن حضور نداشتند… ما نمی‌توانستیم سرنوشت چاووش را با آقای شجریان یا آقای ناظری گره بزنیم. آقای ناظری که حتا جلوتر از آقای شجریان از چاووش رفتند…

و در ادامه در پاسخ به پرسشی مبنی بر تشکیل یک صنف قدرتمند موسیقی می‌گویند:

هم آقای شجریان و هم آقای ناظری با توجه به ارتباطات گسترده‌شان در بخش سرمایه‌داری و بخش حکومتی بهتر می‌توانستند این محیط‌ها را ایجاد کنند.

لطفی در ادامه در پاسخ به سوالی که: بخشی از این نقد متوجه خودتان نیز می‌شود. به هر حال شما که این گونه فکر می‌کنید چرا پیش قدم نمی‌شوید؟ می‌گوید:

من قبل از انتخابات آقای خاتمی به ایران آمدم. اولین کنسرت‌های من و شجریان قبل از انتخابات آن دوره داشت اتفاق می‌افتاد و آن زمان من آمدم و این موسسه‌ی شیدا را تاسیس کردم. ۱۲ کنسرت مختلف را در اروپا سازماندهی کردم و خودم ۷ هزار کیلومتر در اروپا رانندگی کردم. من وظیفه‌ی خودم را انجام دادم و می‌دهم. یعنی موسسه‌ای با نام «آوای شیدا» و موسسه‌ای با نام «مکتب‌خانه‌ی میرزاعبدالله» دارم که هم‌زمان در آنها کتاب و بولتن منتشر می‌کنم. بالای ۴۰ نفر نوزانده هم‌زمان با من کار می‌کنند. حدود ۴۰۰ دانشجو در اینجا مشغول آموزش دیدن هستند. از صبح تا شب نیز در اینجا کار تولیدی انجام می‌دهم.

باز خدا پدر آقای شجریان را بیامرزد که همیشه پروپیمان کار کرده و از موسیقی دفاع کرده است. آما آقای ناظری کجا است و چه کاری در این زمینه‌ها انجام می‌دهد؟ من نمی‌گویم همه کارهایم را به طور اکمل انجام داده‌ام. به اندازه‌ی توانایی فردی خودم این سازماندهی را انجام داده‌ام. اما این که ما بخواهیم هنرمندان بزرگ را دور یکدیگر جمع کنیم و بخواهیم کار بزرگی شکل بدهیم این کار به مناسبات فرهنگی و هنری هنرمندان بزرگ باز می‌گردد. در این مرحله فقط نقش شما مهم نیست بلکه دیگران نیز نقش مهمی بازی می‌کنند.

من بارها گفته‌ام در این ۶ سال آقای شجریان را ۳ بار، آقای علیزاده را ۴ بار و آقای ناظری را ۲ بار دیده‌ام. منهای آقای ناظری که دیالوگی به این شکل با هم نداشته‌ایم اما هر بار به آقای شجریان و علیزاده گفته‌ام بیایید دور هم جمع بشویم و ملاقات‌هایی را انجام بدهیم. من که دیگر نمی‌توانم بروم مقابل منزل‌شان تحصن کنم. وقتی من این پیشنهادها را می‌دهم حالا این آنها هستند که می‌بایست تماس بگیرند تا یکدیگر را ببینیم. این اتفاق تاکنون نیافتاده است. خب من چه کار باید بکنم؟ در این ۶ سال یک تلفن هم از سوی این آقایان به دوست و همکار قدیمی‌شان نشده است. حتا برای خوش‌آمدگویی من به ایران هم یک تماس نگرفته‌اند.

در تمام ۲۵ سالی که من خارج از ایران بودم این دوستان کنسرت‌های بسیاری در خارج از ایران داشتند و بسیاری مواقع مهمان من بوده‌اند. همراه‌شان بوده‌ام و برای‌شان در خانه‌ام میهمانی گرفته‌ام. از واشنگتن به سانفرانسیسکو سفر کرده‌ام و بلیت ۵۰۰ دلاری برای دیدن کنسرت آقای شجریان خریده‌ام. منزل آقای ذوالفنون ساز زده‌ام و آقای شجریان خوانده است. آقای علیزاده بارها و بارها خانه‌ی من آمده است. در طول انجام یکی دو کنسرت حتا در خانه‌ی من زندگی کرده‌اند. من در خارج از کشور به دلیل این که آنجا زندگی می‌کردم و مناسبات و روابطی داشتم بزرگترین تریبون را داشتم.

من از این که این دوستان در خارج از کشور کنسرت برگزار می‌کنند بسیار خوشحال بودم و هرگز مطلبی از من به انتقاد از این دوستان نمی‌توانید پیدا کنید. من خوشحال می‌شدم از این که از نظر اقتصادی نیز وضعیت بهتری پیدا می‌کنند چرا که معتقد بودم برای موسیقی‌مان بهتر است. من به موسیقی فکر می‌کنم و هر کسی که برای موسیقی زحمت کشیده را دوست دارم چرا که عاشق موسیقی هستم. من به خاطر تولید و زحمت و خدمات‌شان است که اینها را دوست دارم. ولی بعد از ۲۵ سال وقتی به ایران برگشتم حداقل انتظارم این بود که دوست صمیمی من که در خارج از کشور آن همه برایش مهمان‌نوازی کرده‌ام یک زنگ برای خوش‌آمدگویی به من می‌زد. ما موزیسین‌ها با نقاش‌ها فرق می‌کنیم. ما نقاش نیستیم که هر کدام در خلوت و اتاق خودمان بر روی یک تابلو جداگانه کار کنیم. ما موزیسین‌ها چهار نفری بر روی یک بوم نقاشی می کشیم و نیاز به همدیگر داریم.

بیشتر بخوانید:

- اعتراض لطفی به شجریان؛ گفته‌ها و ناگفته‌ها

ارسال نظر سریع