قوز کردن پشت میز، یا اجرای تلویزیونی به سبک فردوسیپور
یکی از مهمترین ویژگیهای یک مجری تلویزیونی رفتار او در مقابل دوربین است. این رفتارها مجموعهای از واکنشها، نگاهها و استفاده از حرکات مثل حرکت دست و سر هستند که مجری میتواند با کمک از آنها در مدیوم تصویر بر گفتوگوی خود با مخاطب و یا با مهمان تاثیر بگذارد.
در کشور ما بر خلاف کشورهای دیگر برای انتخاب مجری هیچ چیز مشخصی وجود ندارد. اگر هم وجود داشته باشد هیچ وقت رعایت نمیشود و بیشتر برای اجرا به ویژه اجرای برنامههای خاص وقتی دستشان به «فرزاد حسنی» و «رضا رشیدپور» و … نمیرسد دنبال چهرههای تلویزیونی و سینمایی میروند تا برنامه را اجرا کند. آنها هم هر چه در کار خود استاد هستد ولی بلد نیستند چطور مقابل دوربین در یک برنامهی «تاک شو» عمل کنند و کار را خراب میکنند.
این مقدمه را چیدم تا دربارهی رفتار جلوی دوربینِ «عادل فردوسیپور» بعد از دوازده سال تجربهی او در برنامهی «۹۰» بنویسم.
این که چه چیزی باعث میشود که مردم دوست داشته باشند صدای غیر استاندارد فردوسیپور را بشوند و از صدای استاندارد «جواد خیابانی» دوری کنند برمیگردد به نوع گزارش و سطح اطلاعات این دو گزارشگر و البته برند و اعتباری که فردوسیپور از برنامهی «۹۰» همراه خود دارد. گزارش جواد خیابانی آن قدر مشکل دارد که مخاطبها اغلب قید او را میزنند اما این کار به این معنی نیست که کار فردوسیپور هم بدون مشکل است. دوازده سال پیش «۹۰» اتفاقی در رسانهی تلویزیون بود، البته همین حالا هم «۹۰» اتفاق است چون تنها برنامهی چالشی و گفتوگو محوری است که سالهاست ادامه دارد و مردم میتوانند طمع یک گفتوگوی جنجالی را در تلویزیون بچشند. اصولا در کشوری مثل ایران برای ساخت برنامهی مثل «۹۰» زحمت زیادی نباید کشیده شود، وقتی برنامهی گفتوگو محور باشد و موضوعاش هم فوتبال، فقط کافی است شروع بشود تا بتواند سالها ادامه پیدا کند، آن هم در اینجا که فوتبال آن قدر صحنههای خندهآور و حاشیهای دارد که نان برنامهسازان ورزشی همیشه در روغن است. این گفته به معنی ندیده گرفتن هوش فردوسیپور در برنامهسازی نیست، اتفاقا او هشیار است، آسانی کار را از آن جهت مثال زدم که آنها کمتر با نگو و نپرس سر و کار دارند و خوشبختانه موضوعات ورزشی در ایران کمتر دستخوش این میشود که نپردازید، اگر هم نپردازید دارند، مقطعی است، اما برنامههای سیاسی و اجتماعی رسانهای این طور نیستند.
در برنامههای گفتوگو محور مهم مهمان است و در جریانات ورزشی اغلب این مهمان فراهم است و وقتی مهمانی فراهم باشد و بحثی داغ، مردم مینشینند و دعوا و مرافعه دوستان را با هم میبینند و لذت میبرند یا دو ساعت نگاه به تلویزیون میکنند تا ببیند «علی دایی» چطور از پروندهی شخصیاش دفاع میکند و حال دیگران را میگیرد. فردوسیپور هم که نقش خندیدن به ریش همه را دارد از این که دومیلیون نفر به برنامهاش پیامک بزنند خوشحال است و مسرور. (در این برنامهی خاص البته)
بگذریم، بحث چیز دیگری است. «عادل فردسیپور» به گمان من ممکن است یک استاد دانشگاه خوب و یا مفسر ورزشی خوب باشد اما هیچ گاه مجری خوبی نبوده و نیست، او خوب فکر میکند ولی خوب اجرا نمیکند و بعد از دوازده سال مقابل دوربین حرکاتی میکند که حیرتآور است. او هنوز نتوانسته با دوربین کنار بیاید و این یکی از مشکلات اوست، مشکلی که اگر سعی در حل آن داشته باشد بسیار به کار برنامهسازیاش میخورد. حتما شما هم چند بار برنامهی «۹۰» را دیدهاید، پس مواردی را مثال میزنم تا شاید شما هم به یادتان بیاید چه میگویم.
فردوسیپور بعد از این همه سال هنوز دوربین را میبیند نه مردم یا مهمان تلفنی را. او هنوز نمیتواند در دوربین زل بزند، اغلب سرش پایین است و وقتی مهمانِ تلفنی حرف میزند با خودکار دایره و خط روی کاغذ میکشد. همچنین در پاس دادنهای به اتاق فرمان همین گونه عمل میکند و وقتی میگوید کدام بخش را ببینیم سرش را میاندازد روی کاغد و چیزی میکشد یا می نویسد. البته شاید این مشکلات برای مخاطبهای «۹۰» چیز مهمی نباشد، اما نکته اینجاست که آیا برای تلویزیون هم نباید مهم باشد؟ او حتا در گفتوگویی که با یکی دیگر از برنامههای تلویزیون انجام داد به جای نگاه کردن به گزارشگر و یا دوربین نگاهاش به خارج از کادر بود و به شدت عصبی نشان میداد.
قوز فردوسیپور به سمت میز، نقاشی کردنهای او به هنگام گفتوگو و استرساش هنگام کلوزآپها عجیب است، شاید به همین دلیل است که کارگردانهای برنامه کمتر یا اصلا از او کلوز نمیگیرند چون او را به شدت به هم میریزد.
در برگشتها به استودیو هم اغلب سرش پایین و در کاغذ است و برای پرسیدن سوال، بیخود تقویماش را جا به جا میکند و نشان میدهد دارد روی کاغذها را میخواند. در بیان هم آن قدر از «ام» استفاده میکند که گاه واقعا آزار دهنده است.
نکتهی مثبت او در این برنامه هوش اوست که متاسفانه در خدمت اجرا نیست اما خب هوش او ایدههای خوبی مثل استفاده از فیلمها و عکسهای مردم در اختیارش میگذارد که بسیار عالی است.
سلام…خوشحالم که دوباره اومدین:-)
وای من از این تیکه که گفتین مجریانی مثل فرزاد حسنی و رشید پور به دستشان نمیرسد به دنبال چهره های تلویزیونی وسینمایی میروند خیلیییییییییییییییییییی خوشم اومد
واقعا هم همینه…نه میتونن برنامه ی خوبی تحویل بدن نه میتونن کسی رو نگه دارن…انتظارم دارن مخاطب داشته باشن
boro baba delet khoshe. tarafdare khiabani nadide bodim ke didim.
رضا رشید پور و فرزاد حسنی مجریان متوسطی هستند.
age deghat karde bashi dare note bardari mikone
)
) dare football gozaresh mikone mire to koshti=)) 
tavahome khat keshidan zadi ?
ya dare 1 ghesmatio ke mikhad pakhsh beshe negah mikone khat mizane:))
akhe khiabani ham shod mojri
رضا ساکی پاسخ در تاريخ شهریور ۸م, ۱۳۸۹ ۱:۵۶ ق.ظ:
گویا برخی از دوستان درست متوجه حرف من نشدهاند پس جملهای اضافه کردم به متن تا روشن بشود من خیابانی را در مقابل فردوسیپور قرار ندادهام و کار او را تایید نمیکنم. کمی با حوصله بخوانید ممنون میشوم دوستان.
یه ضرب المثل زیبا هست که به درد الان می خوره مگه: طرف بیرون گود نشسته می گه لنگش کن
حالا این جریان شماست اگه واقعا این همه اطلاعات در زمینه مجری گری دارید خودتان بروید تست مجری گذی بدبد
در ضمن با نظر اول خیلی حال کردم
“طرفدار جواد خیابانی ندیده بودیم که دیدیم”
مهم اینه که هر از گاهی تیکه های خوبی به آقایون میندازه
همین می ارزه به تمام مواردی که اشاره کردی
فردوسی پور که ادعای مجری بودن ندارد. این که شما چه مشکلی داری که این ها رو می نویسی شاید برگردد به کمبودهایی در دورانی از زندگی
خدا شفایتان دهد
فردوسیپور یه دونهس، حرف هم نداره، سگش هم شرف داره به امثال شما
چه میکنه این حسادت.
ای بابا چرا شاکی میشید ، حرف بدی نمیزنه یه حقیقته که باید قبول کرد ، فردوسی پور بهترین آدم روی کره زمین،با سواد ترین خلاق ترین و کامل ترین آدم و شاید هزار برابر بهتر از خیابانی ولی فن مجری گری بلد نیست .
اما این مدلش هم خوبه و همه دوسش دارن .
این دو تا مجری که نام بردین که دستشون نمیرسه جزء حال به هم زن ترین مجری هایی بودن که تا حالا دیدم.همون بهتر که دستشون نرسه
ضمنا همین طبیعی بودن رفتارهای فردوسی پوره که همیشه اونو محبوب نگه داشته.اون همیشه خودشه و تظاهر به هیچی نمیکنه
مسلمه که تخصص آقای فردوسی پور مجری گری نیست. ولی نکته جالب توجه اینکه که بهترین و پر بیننده ترین برنامه تلویزیونی توسط یه غیر متخصص اجرا میشه! قابل توجه مجریان محترم تلویزیونی. به نظر من رمز موفقیت فردوسی پور صداقت، سلامت، شجاعت، رو راستی، هوششه. یه دونست.
از بین تمام برنامه های تلویزیون تتنها برنامه ایه که میبینم.